ေခါင္းခ်င္းတုိက္မိ စိတ္မရွိေၾကး
Pioneer ဘူတာကအထြက္
ခေရပင္တန္းကုိ ျဖတ္ေလွ်ာက္မိရင္
တခါက ခေရေကာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ အတိတ္ဆီကုိ
စိတ္၀ိညွဥ္က ျပန္ေရာက္သြားတယ္။
မုခ္ဦးဝမွာ
ဖီးဆင့္စက္ဘီးေတြ တန္းစီလုိ႔
ေစတီႀကီးဘုရား ရင္ျပင္ေတာ္မွာ
ခ်စ္သူစံုတြဲမ်ား ထာဝရအတြက္သစၥာျပဳ။
မိသားစုေတြ တဖြဲ႕ၿပီး တဖြဲ႕
ကေလးေတြရယ္ ဘုရားဖူးလို႔ ေနၾကတယ္။
ခေရနံ႔သင္းတဲ့ ေလႏုေအးကုိရွဴ
ေအးျမတဲ့ ေၾကြျပားအခင္းေပၚမွာ ထုိင္လုိ႔
ကမၻာေျမ ေအးခ်မ္းေစဖုိ႔ ေတာင္းဆုေတြျပဳ။
ခေရပင္ေအာက္မွာ
ခေရခ်စ္သူေတြ ခေရပန္းေကာက္ေနၾကတယ္။
ခေရပြင့္ေလးေတြ ေၾကြက်ေနတာ
ေကာင္းကင္က ၾကယ္ေလးေတြ ေၾကြက်လာသလုိ
ေလေျပအေ၀ွ႔မွာ ခေရပန္းေလးေတြ ၀ဲပ်ံလုိ႔က်လာတယ္။
တပင္တည္း ခေရပင္မွာ
ခေရပန္းေကာက္သူေတြကမ်ားလွတယ္။
ေလမွာ ၀ဲပ်ံေနတဲ့
ခေရပန္းေလးေတြ ေမာ့္ၾကည့္လုိ႔
ေျမေပၚမက်ခင္ ဖမ္းနုိင္ဖုိ႔ ျပင္ေနၾကတယ္။
ေအာ္.. စိမ္းျမျမ ခေရပင္ႀကီးရယ္
မ်ားလွတဲ့ ခေရခ်စ္သူေတြရယ္
ေအးခ်မ္းလွပါဘိ၊
ေပ်ာ္စရာ အတိ။
တခါက ညခ်မ္းေလေျပရယ္
တခါက ခေရပင္ႀကီးရယ္
တခါက ခေရခ်စ္သူေတြရယ္
ေလမွာ ၀ဲပ်ံတဲ့ခေရပန္းေလးေတြ ေကာက္ခ်င္ေသးတယ္
ေခါင္းခ်င္းတုိက္မိ စိတ္မရွိေၾကးေပါ့။
ဆယ္တန္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္း ကဗ်ာရူး စုိးမင္း အတြက္ အမွတ္တရ ..
ဓာတ္ပံု - ႏိုင္ႏိုင္စေန ဘေလာ့ဂ္မွ ရယူသည္။
Posted by YEPHYO
on 12:51 AM. Filed under
poem,
အညာေျမအလွကဗ်ာက႑
.
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0.
Feel free to leave a response
