ပုပၸါးနတ္ေတာင္
သိုးကေလး
ပုပၸါးနတ္ေတာင္
အေခါင္ၿမင္႔ဖ်ား
စံုေတာၿပား၌
နံ႕ရွားၾကိဳင္လြင္႔
ခါတန္ပြင္႔သည္
ေရႊနဲ႕ရိုးမွား ပန္စကား။
သိုးကေလး
စံကားပြင္႔ႏွင္႔
ႏႈိင္းတင္႔ႏိုးသည္
ရဲမ်ိဳးသမီး
ေမာင္ၾကီးႏွမ
ညက္လွၿပာစင္
မယ္႔သည္ပင္သည္ခရီးသား။
သိုးကေလး
ၿမိတ္လြတ္စုလည္း
အငယ္တည္းက
ကၽြမ္း၀င္ၾကသည္
ေမြးဖတူရင္း
မ်ိဳးသည္မင္းႏွင္႔
ခ်စ္ၿခင္းစုရံုး
သက္ထက္ဆံုးသည္
ႏွလံုးမၿခားေစာင္႔တရား။
ေဆြမိမင္း
မ်က္သုတ္နီစင္
ရထည္းဖ်င္ႏွင္႔
က်ိဳင္းစင္ၿမ၀ါ
မတ္ၾကီးလ်ာကို
မယ္သာၾကိဳက္မိတုမရွိ။
ပုဂံေခတ္၊ အမည္မသိေရွးစာဆို။
Posted by YEPHYO
on 11:00 PM. Filed under
poem,
အညာေျမအလွကဗ်ာက႑
.
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0.
Feel free to leave a response
