ရင္ေဝးငွက္
မုိးေကာင္းကင္ တနံတလ်ားကုိ
သားပ်ံသန္းသြားမယ္ဆုိေတာ့
အေမတားခဲ့ေသးတယ္ေနာ္
ေကာင္းကင္ရဲ ႔ မာယာေတြကုိ
အထင္မွားခဲ့တဲ့သားက
တိမ္လႊာၿဖဴေတြခူးစားဖုိ႔ ၾကိဳးစားရင္း
တကယ္တမ္းက်ေတာ့
ဘ၀ဆုိတာ မုန္တုိင္းညေတြပဲလား
ေမာပန္းေနတဲ့ အေတာင္တစ္စံုအေပၚ
မုိးစက္ေတြ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းရြာခ်
မလုံၿခဳံတဲ့ အရိပ္အာ၀ါသေတြေအာက္မွာ
အေမ့ရဲ႕ ရင္ေငြ႔အိမ္ေလးကုိ
သတိရေနမိေပမယ့္
အခုေတာ့သားက ရင္ေ၀းငွက္ေပါ့...အေမ။
ေရးသားသူ mompoem မုိးလႈိင္ည ။
Posted by YEPHYO
on 7:26 PM. Filed under
အညာေျမအလွကဗ်ာက႑
.
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0.
Feel free to leave a response
