ထေနာင္းေျမသို႔ အျပန္
တမာပင္ညိဳေတြ
စီရ ရီထားတဲ့ လမ္းအိုေလးေပါ့
ရႊံ႕စိုေနတဲ့ စိတ္တစ္ခုတည္းနဲ႔
ကြၽန္ေတာ္ အိမ္ျပန္ လာခဲ့တယ္ အေမ။
ထေနာင္းရြက္ေတြက တဖြဲဖြဲ ေႂကြလို႔
ညေနညိဳ ေရခ်ဳိခပ္ရာ ထိန္ကန္သာႀကီးက
ခါးေစာင္းကိုင္းကိုင္း မန္က်ည္းပင္ေတြ ေအာက္မွာ ငိုက္ျမည္း
အသားမည္းမည္း ေတာက်ီးကန္း ႏွစ္ေကာင္က
အတိတ္ေတြကို ဆြဲခ်ီသြားတယ္။
ငယ္ငယ္က စစ္တိုက္တမ္း ကစားခဲ့တဲ့
ထန္းေတာႀကီး
ခုမ်ားေတာ့ ႏွစ္ေတြၾကာ
သူ႔ခမ်ာ အရင္လို မသာယာ ႏိုင္ရွာေတာ့ဘူး။
သန္းထြန္းေလးရဲ႕သီခ်င္းထဲကလို
လွည္းလမ္းေၾကာင္း တစ္ေလွ်ာက္ ဖုန္လံုးႀကီးေတြ
တလိမ့္လိမ့္ မတက္ေပမယ့္
အေမ့အိမ္ ရွိရာ ျပန္လာရာလမ္း
ကြၽန္ေတာ့္ အလြမ္းေတြကေတာ့ တလိမ့္လိမ့္ တက္လာတယ္ အေမ။
ညအိပ္ေတးေတြ တရိပ္ရိပ္ ေျပးေနတဲ့
ဟိုး ေတာင္ယဥ္စြန္းတန္းဆီ ေမွ်ာ္ေငး
ကြၽန္ေတာ္ ကေလးဘ၀ကေပါ့။
အေမဟာ...
ကြၽန္ေတာ့္ လက္ကိုဆြဲ
ေနပူက်ဲက်ဲ အညာေျမရဲ႕၀ဲဂယက္ထဲမွာ အေနရဲခဲ့ဖူးတယ္။
လသာသာညမ်ား
ထုပ္ဆီးတိုးတမ္း ကစားခဲ့တဲ့ ငယ္ေပါင္းမ်ား
တေစၦႀကီး အလား
ႀကီးမားလွတဲ့ ကုကိၠဳပင္ႀကီးမ်ား
ကာလေဒသ အစကို
ကြၽန္ေတာ္ ျပန္ရွာလို႔ မရခဲ့ဘူး။
ရွားေစာင္း၊ ကသစ္
ထန္း၊ ပုရစ္နဲ႔
ပိတ္စြယ္ခ်ဥ္ေပါတဲ့ အရပ္
သူ႔ဇာတ္နဲ႔သူေတာ့ လိုက္ဖက္လွပါရဲ႕။
ဟိုစဥ္တုန္းအခါမ်ား
ထေနာင္းပင္ေတြက ညိဳညိဳ
ကြၽန္ေတာ့္ဆံပင္က တိုတို
ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးမွာ ညိဳတဲ့မိုး
ကြၽန္ေတာ့္ကို မစိုေသးဘူး။
နီယြန္မီး ေရာင္စံုနဲ႔
ေငြေၾကး အညစ္အထည္းမ်ားလည္း
မသိခဲ့႐ိုး အမွန္ေပါ့။
လမင္းေဖြးေဖြး
ေဘာ္ေငြေသြးတဲ့ ညေတြ
အေမ နယ္ေကြၽးတဲ့ ထမင္းျဖဴ ဆီဆမ္းကို
ေရႊလင္ပန္းႀကီးနဲ႔ေတာင္
ကြၽန္ေတာ္ မလဲႏိုင္ခဲ့ဘူး။
အခုမ်ား
မီးခိုးေတြေ၀တဲ့ ေမတၱာတရားကို
လက္ထဲမွာ ဖြဖြေလးကိုင္
ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ပန္းတိုင္ဆိုတာ
ေနာက္ဆံုးေပၚ ကားေတြႀကိတ္တာခံရေပါ့။
အေမ ဥပုသ္ေစာင့္ခဲ့တဲ့ ေန႔ေတြ
ကြၽန္ေတာ့္ စိတ္မွာလည္း ပန္းေတြေ၀တယ္
အေမ့မ်က္ႏွာျပင္ေအးေအး
ဟိုးေကာင္းကင္ဆီက လမင္းေဖြးေဖြးလိုပဲ။
တစ္ေန႔တျခား
ဖိနပ္ကလည္း ပါးပါးလာတယ္ အေမ။
၀ါဆိုလ တစ္ရက္ဆီက
အေမ ၀ယ္ေပးခဲ့တဲ့ ဂ်င္းဦးထုပ္ အျပာေလး
အခု ကြၽန္ေတာ္ ျပန္လိုခ်င္ေနတယ္။
ေဟာ... ၿမိဳ႕အ၀င္က
လက္ပံပင္ႀကီး
ကြၽန္ေတာ့္ကို ျပံဳးၿပီးႏႈတ္ဆက္တယ္
ျမက္႐ိုင္း ရွည္ရွည္ေတြကလည္း
လူမိုက္ တစ္ေယာက္ရဲ႕ေနာင္တကို
ခ၀ါ ခ်ေနသလိုလို။
ေလာဘ၊ ေမာဟေတြနဲ႔
နဂါးေငြ႕တန္းဆီခ်ီေနတဲ့ လူမိုက္
ခုမ်ားေတာ့
အေမ ဆံုးမခဲ့သလို
ဘုရား႐ိုက္မွာ မေၾကာက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။
အခု
အေမ့ၿမိဳ႕ေလးက
ကြၽန္ေတာ့္ကို ေမးေနၿပီ
“ေနာက္တစ္ခါ ျပန္ထြက္ သြားဦးမွာလားသား”တဲ့
ကြၽန္ေတာ္ မေျဖႏိုင္ဘူး
ကြၽန္ေတာ္ မေျဖရက္ဘူး အေမ။
ဟိုး ညေနေစာင္းဆီက
ထေနာင္းပင္ အိုအိုႀကီးက
ေလ႐ိုင္းေတြကို ေပြ႕ဖက္
ကြၽန္ေတာ့္ကို မၾကည့္ရက္ေတာ့သလိုလို။
အိမ္ျပန္ေနၾကတဲ့ တိမ္အုပ္ေတြကလည္း
နီညိဳညိဳဆံပင္ရွည္ လူမိုက္တစ္ေယာက္ကို
စုတ္တသပ္သပ္နဲ႔။
သနားၾကေပါ့
အေမ့ေျမမွာ ထာ၀ရ ေနႏိုင္ၾကတဲ့
ထေနာင္းပင္ေတြ
တမာပင္ေတြ
သူတို႔ေတြ...
ကြၽန္ေတာ့္ကို သနားၾကေပါ့။
လက္ပံပြင့္ေတြ တဖြဲဖြဲေႂကြလို႔
ဒီအခ်ိန္၊ ေခြး႐ူးေပၚခ်ိန္
ထိန္ကန္ႀကီးကေတာ့
ကြၽန္ေတာ့္ကို စကား မေျပာခ်င္ေတာ့သလို
မ်က္ႏွာလႊဲလို႔။ ။
ေရးသူ = ေန႔သစ္ (Teen မဂၢဇင္း၊ ႏို၀င္ဘာလ ၂၀၁၀) ေရႊအျမဳေတ
Posted by YEPHYO
on 9:07 PM. Filed under
anyar,
poem,
အညာေျမအလွကဗ်ာက႑
.
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0.
Feel free to leave a response
